Romance
all age range
2000 to 5000 words
Marathi
Story Content
एका लहान गावात, जिथे डोंगर हिरव्यागार रंगांनी नटलेले होते, आणि नद्या शांतपणे वाहत होत्या, तिथे रमा आणि माधव नावाचे दोन तरुण राहत होते.
रमा एक बाई होती जी आपल्या कुटुंबासोबत एका छोट्या घरात राहत होती. ती बाजारात फुले आणि भाज्या विकायची. तिचा स्वभाव खूप प्रेमळ होता, आणि तिच्या हास्याने सगळ्यांना आनंद मिळायचा.
माधव एक हुशार तरुण होता, जो गावातल्या शाळेत शिक्षक होता. तो मुलांना खूप मन लावून शिकवायचा, आणि त्याची शिकवण्याची पद्धत खूप सोपी आणि मजेदार होती.
एके दिवशी, रमा बाजारात गेली होती. तिने रंगांची आणि सुगंधांची उधळण बघितली. लोक वेगवेगळ्या वस्तू खरेदी करत होते, आणि वातावरण उत्साहाने भरलेले होते.
तिच्या दुकानात खूप गर्दी होती. लोक तिच्याकडून ताजी फुले आणि भाज्या खरेदी करत होते. त्याच वेळी, माधव तिथे आला. त्याला केळी विकत घेतली होती.
माधवने रमाला पाहिले, आणि तो तिच्या हास्याने मोहित झाला. त्याने तिला केळीचे पैसे दिले, आणि त्याने तिची विचारपूस केली.
"तुमची फुले आणि भाज्या खूप ताजी दिसतात," माधव म्हणाला.
"धन्यवाद! मी रोज सकाळी बागेतून ताजी फुले आणि भाज्या घेऊन येते," रमा हसून म्हणाली.
त्या दिवसापासून, माधव रोज रमाला बाजारात भेटू लागला. ते दोघे एकमेकांशी बोलत असत, आणि हळूहळू त्यांची मैत्री वाढत गेली.
रमाला माApplied mathematicsधवच्या साध्या स्वभावाची आणि ज्ञानाची आवड निर्माण झाली, तर माधवला रmileाच्या प्रेमळ स्वभावाची आणि मेहनतीची आवड निर्माण झाली.
एक दिवस, माधवने रमाला आपल्या मनातील गोष्ट सांगायची ठरवली. तो तिला एका सुंदर ठिकाणी घेऊन गेला, जिथे डोंगरांच्या मधोमध एक छोटासा तलाव होता.
"रमा, मला तुझ्याबद्दल खूप आदर आहे. मला वाटते की तू माझ्या आयुष्यात खूप महत्त्वाची आहेस," माधव म्हणाला.
रमा थोडीशी लाजली, पण तिनेही आपल्या मनातील गोष्ट सांगितली. "माधव, मलाही तू खूप आवडतोस. तू माझ्या आयुष्यात खूप आनंद भरलास," रमा म्हणाली.
त्यानंतर, रमा आणि माधवने लग्न करण्याचा निर्णय घेतला. त्यांच्या लग्नाला गावातले सगळे लोक आले होते. तो दिवस त्यांच्या आयुष्यातला सर्वात आनंदाचा दिवस होता.
लग्नानंतर, रमा आणि माधव सुखाने संसार करू लागले. रमा बाजारात फुले आणि भाज्या विकत होती, आणि माधव शाळेत मुलांना शिकवत होता.
त्यांनी मिळून एक सुंदर बाग तयार केली, जिथे विविध प्रकारची फुले आणि भाज्या उगवत होत्या. त्या बागेत ते दोघे रोज सायंकाळी फिरायला जात असत.
एके दिवशी, रमाला एक कल्पना सुचली. तिने गावातल्या गरीब मुलांसाठी एक शाळा उघडायची ठरवली. माधवने तिला या कामात मदत केली.
त्या दोघांनी मिळून एक छोटीशी शाळा उघडली, जिथे गरीब मुले मोफत शिक्षण घेऊ शकत होती. रमाने मुलांना फुले आणि भाज्यांबद्दल शिकवले, तर माधवने त्यांना गणित आणि विज्ञान शिकवले.
गावातल्या लोकांनी रमा आणि माधवच्या कामाची खूप प्रशंसा केली. त्या दोघांनी आपल्या प्रेमाने आणि मेहनतीने गावाला एक नवीन दिशा दिली.
अशा प्रकारे, रमा आणि माधवने आपल्या प्रेमाच्या वर्षावाने सगळ्यांच्या जीवनात आनंद भरला. त्यांचे प्रेम एक उदाहरण बनले, आणि ते सगळ्यांसाठी प्रेरणादायी ठरले.
वर्षे निघून गेली, रमा आणि माधव वृद्ध झाले, पण त्यांचे प्रेम अधिक दृढ झाले. ते आजही एकमेकांची साथ देतात, आणि त्यांच्या प्रेमाची कहाणी गावातल्या लोकांमध्ये अजरामर झाली आहे.
त्यांच्या प्रेमाच्या वर्षावाने गावाला समृद्ध केले, आणि त्यांच्या आठवणी पिढ्यानपिढ्या जपल्या गेल्या.